Hoe ziet jouw baan eruit?
Het grappige is, elke keer als iemand vraagt “wat doe jij precies?”, weet ik dat geen enkel kort antwoord recht doet aan het werk. Officieel ben ik adviseur en themaleider Diversiteit & Inclusie, maar in de praktijk ben ik iemand die deuren opent. Ik werk aan verbindingen en verandering binnen het Rode Kruis doordat ik signalen opvang, beweeg tussen teams en hen ondersteun. Soms ben ik gespreksbegeleider, soms strateeg, soms gewoon iemand die een veilige plek biedt. Eigenlijk ben ik een verbinder die zich moeiteloos tussen strategie en uitvoering beweegt met altijd oog voor de mens. Ik zie waar verschillen botsen, maar vooral waar ze elkaar kunnen versterken. Juist deze mix maakt mijn rol zo levend en nooit saai.
Hoe ben je bij het Rode Kruis terechtgekomen?
Ik heb heel bewust gekozen voor het Rode Kruis, ik wil namelijk altijd bijdragen aan een betere wereld. Dit heb ik al van kleins af aan. Het ‘samen’ is de rode draad in alles wat ik doe. De grondbeginselen hebben me vanaf de start geraakt. Het voelde als thuiskomen bij een missie die al in me zat voordat ik hier kwam werken. Bij het Rode Kruis vond ik een plek waar dat niet alleen mocht, maar nodig was. Voor mij voelt het dat ik in deze organisatie iets kan bijdragen wat echt een verschil maakt.
Wat vind je het leukste aan het werk? En wat zou een nieuwe collega moeten weten?
De mooiste momenten in mijn werk zijn niet alleen de grote mijlpalen, maar de kleine stappen die we samen zetten. De bewustwording die ontstaat wanneer we oprecht zien, horen en begrijpen zonder oordeel. En als ik een nieuwe collega iets zou willen meegeven, dan is het dat bij het Rode Kruis goede hulp begint met goed begrip. Dat opent meer deuren dan welk beleid dan ook.
Wil je iets vertellen over je ontwikkeling bij het Rode Kruis?
Als ik terugkijk, zie ik hoe ik langzaam maar zeker van ’iemand die dingen regelt’ veranderde in iemand die richting geeft. Ik leerde om ruimte in te nemen en om vragen te stellen die niet altijd makkelijk zijn. Ook leerde ik om niet weg te lopen voor spanning, maar er juist zacht in te blijven staan. Ergens, zonder dat ik het doorhad, werd mijn manier van werken gewaardeerd. Collega’s omschrijven mij als iemand met geduld en richting, die scherp analyseert maar de mens achter de mening nooit uit het oog verliest. Zo probeer ik ook steeds meer te inspireren, te luisteren en te begrijpen.